Şu saate kadar mutlu olabilmek için elimden ne gelirse yaptım. Hayatımda ilk defa böylesine yapayalnız bir yılbaşı geçiriyorum. Ne ailem, ne arkadaşlarım ne de sevdiğim insan yanımda değil bugün. Öbür yandan küçük kedişim ve sigaram kesinlikle yanımda.

Işıkları kıstım bu gece her yerde sanki birer mum ve sis altında bir dağ. Kulağımda en sevdiğimiz şarkılar, kasetlerden dökülüyor. Gözüm kesinlikle, dışarıda karanlığın içinde gölgeni arıyor. Bulamayacağını bildiğinden gölgene odaklanıyor sadece.

"1 geçmiş senede "hayır!" demeyi öğrendim mesela. Ne kadar iyi öğrendiysem bir o kadar da seni özledim. Fotoğraflarımız da hala durur mesela silemedim."

Yatağın üzerinde bir ışık pırıltısı, şiddetle çektiği etki ve sanki bir anının, zihnimize biranda çarpması gibi.

İşte bu yüzden saatler geçtikçe kafam daha da ağırlaşmaya başlayacak. Hayal etmekten ve anımsamaktan korktuğum için. Sanki bir ruhum yokmuş gibi uyumaya başladığım zaman. Bütün bir senenin tüm acıları bir günde uçar gider mi sırtımdan.

Dişler çoktan kasılmaya başladı bile, kırmamak için ne yapıyorduk. Bir şeyler çiğniyorduk ve bunu ben unutmuş gibiyim.

Rock mı yoksa arabesk mi yapmalıyım der gibi ruhum. İkisi de isyan yöntemi değil mi zaten neyin seçimi olabilir ki bu ?

Dünün aksine ölümden çok daha fazla korktum bugün. Sen olmadan gittiğim her yerde bir korku yaşadım, güvensizdi benim için.

Ve ne yazdığımın farkında bile değilim yeniden, sadece canım hala çok yanıyor...

Bu aralar ruhunun sıkılmaya başladığını hissediyorum, fazlasıyla yorgun ve kaygılı olduğunu görüyor kalbim sanki. Sen kötü olduğunda bende kendimde iyi olabilecek gücü yakalayamıyorum bir türlü. 3 tane kitabı aynı anda okuyarak zihnimin karmaşasını düzlemeye çalışıyorum. Ders kitapları, birer birer kapanıyor önümde ve ben yine senden kaçamıyorum.

Benden uzak kalmak istediğin kadar da mutlu ve rahat olsun ruhun lütfen. Hep iyi ol sevdiğim...

"Ve yenilgileri başın dik ve gözlerin açık karşılamaya başlarsın

Ve her şeyi, bugünü düşünerek yaşamayı da öğrenirsin.

Çünkü yarın ile ilgili her şey belirsizdir.

Ve geleceklerin uçuşun ortasında düşmek gibi huyları vardır. 

Bir süre sonra güneş ışığının yakıcı olduğunu öğrenirsin, eğer fazla maruz kalınırsa.

Bu yüzden başka birinin sana çiçek getirmesini beklemeden kendi bahçeni yarat ve kendi ruhunu süsle.

Ve göreceksin ki dayanacaksın, kuvvetlisin

ve değerlisin

ve öğreneceksin ve öğreneceksin her hoşçakal dendiğinde öğreneceksin"

Bugün yazıma çok sevdiğim Didoşumun, ne zaman okusa aklına benim geldiğim yazısını paylaşarak başlıyorum. 20 yıldır aldığım en anlamlı hediyelerden biri oldu benim için. 

Ruhun eziklikleri içinde, büyük bir kurtulma çabası göstererek ilerlerken yollarda. Aslında fazlasıyla kendimi bulduğumu fark etmeme yardım eden bir insan oldu. Belki de yıllardır kuramadığımız o özel bağı 2 haftadır, özel olarak yaşamaya başladık. 

Her insan özünde özeldi zaten ama canım kuzenimle biz daha da özeldik. Zor zamanımızda, birbirimize aslında ne kadar da benzediğimizi belki yeni değil ama net bir şekilde anlamaya başladık. 

Dün hayatı bir kenarı koyduk birlikte, en güzel sohbetlerin yapıldığını geç de olsa anladığımız "güzel kafalar, kurtarır dünyayı" masamıza oturduk. Saatlerce yeniden birbirimizi tanıdık ve yeniden hayata bağlanabilmeyi diledik. 

Bir çok insandan daha farklıydı yarattığımız dünyalar ama ikimizin kümesinin kesiştiği birden fazla yara vardı içimizde. Üzüldüğümüz olaylar ve insanlar birbirinden oldukça farklı ancak yarattığı yıkım bir o kadar karamsar ve acı vericiydi. İnsana dünya da yalnız olmadığı hissi yaratan bir içtenlik kattı. 

Bu sene yenildiğim ne varsa, gözlerim dola dola anlatırken karşımdaki insanın ilk defa beni bu kadar iyi anladığını içimde yaşadım. Aynı olayı bir kaç hafta belki de bir ay önce ağlaya ağlaya gittiğim kadıköy sokaklarında Büşra ile Eren'in peşimden koşarak. "Helal olsun kardeşime, şimdi istediğin kadar ağla" diyip sarılmaları. Hatta koşarak Hazal'a sarıldığım ve saatlerce ağladığım, gece ne kadar sevmese de benimle bir abla şefkatiyle uyuduğu zaman gibi yaşadım. 

Bu süreçte güzel insanlar toplamış olduğumu bir kez daha fark ettim. Hepsiyle aramda kırılması zor bir güven duygusu oluşmuştu. Kimine kolay gelecek bir dönemi, psikoloğumun tabiriyle bir "travma" olarak geçirdiğim bu dönemde yanımda olan herkes. Tek bir acı yanı vardı ve defalarca kendime kızmama neden olan; hepsi ne kadar yanımda olursa olsun, yüreğimle, ruhumla ve bedenimin tüm parçalarıyla sevdiğim adamın yerini bir kez bile dolduramamış olmalarıydı. 

Gerçi en yüce sevgileri hak eden kişiydi karşımdaki nasıl sevemezdim ki ve kim nasıl yerini doldurabilirdi onun. 

Yeni bir yıla onsuz girmenin getirdiği acıları, birer birer satırlara dizerken; bütün hayat kavgamda yaşadığım ne varsa, onu özlememe engel olamadı yine. 

Dün yaptığım bu güzel konuşma beni güçlü ilerlemeye itse de, zamanın ilerlemesi sadece onu özlememe neden oldu. Tüm ışıklar söndü bir anda, mumlar yandı ve aynı zamanda ruhumun aynası parladı gözlerimde. Tüm sesler kayboldu birden, tek düşündüğüm o olmuştu. Güzel ve kötü (her ne kadar çok kötü anımız olmasa da) ne kadar anı varsa gözlerimin önünden geçti. 

Hafif tıngırdarken kafamız kalkıp, soğuğun içinde kol kol yürümeye başladık. Zihnimiz o anda boştu aslında ne mutlu ne de mutsuzduk. Gecenin bitmesinin boşluğunu yaşıyorduk sadece. Yine kendi kendimize kalacağımız köşelerimize geri dönüyorduk. 

Aslında ölümden korkmuyordum dönerken her şeye göğüs germiştim ancak tek korktuğum ölümden sonra en güzel sözlerin ve yarım kalmışlıkların getirdiği pişmanlıkların kulağımda çınlayacak olmasıydı. 

Karanlığın içinden geçerek, yine kapkaranlık eve geldim. Dayanamadan bir sigara sardım ve derin düşüncelerin içine daldım. 

Yeni bir yıldı ertesi gün beni bekleyen, yeni bir sayfaydı hayatımda. Geçmişti zaman ve ben çok sevmiştim onu, biliyordum ki aynı şekilde bir zamanlar bende çok sevilmiştim tarafından. Bir çok şeyi göremedim belki hayal kırıklığına uğrattım seni ama sevgin hala kalbimde atmaya devam ederken bir türlü bırakıp gidemiyorum. Defalarca nefret edeceğim senden ve nefret ettikçe daha çok seveceğim. Tek korkumdu hayatımdan çıkıp gitmen ve gerçek oldu. Şimdi de tek korkum bir daha seni göremeyeceğim kadar uzaklaşman benden ve ben korkmaya devam ettikçe gerçekleşecek olan. 

Ne olursa olsun ben yine senin sevdiğin o kızım ve ne olursa olsun, senin için canım yansa da yapamayacağım şey yok. Tek dileğim, lütfen benden seni unutmamı isteme. Çünkü yüreğim bir tek sana kapandı ilk defa ve ben umutsuzca yeniden güzel ve doğru kararlarla senin geleceğin günü beklemeye devam edeceğim bu yeni yılda...

Bugün Şefikasyonla yeni bir yıla daha girişimizin 2. yılı. Bugünü en saykodelik çalışmalarımızla süsledik. Güzel ponçiğim hem üzüldüğüm hem de mutlu olduğum zamanlarda yanımdaydı. Çoğu zaman bir insanmış gibi oturup tüm dertlerimi anlatıp benle konuşmasını dilediğim tek gerçeğim oldu.

Çoğu zaman odaya kendimizi kapatıp kafamız bir dünya oyunlar oynarken, köşemde oturmuş yazdığım yazıları boş ama bir o kadar da anlamlı bakışlarla izledi defalarca.

Isırarak da sevginin var olduğunu bir kez daha kanıtladı bana. Dünyada en çok sevdiğim kişiden bana bir hediye gibi kaldı yanımda. Hatta çoğu zaman ismini andığım gecelerde, kucağıma çıkıp saatlerce sarılıp, göz yaşlarıma ortak oldu. Sonunda yüzümü hep gülümseten oldu.

Geçen sene bile evimden uzakta, mutsuz ve umutsuz bir şekilde girdiğim 2016 yılında benimle birlikte balkonda sabaha kadar oturarak geçirdi. Sanki defalarca bir şeyler anlatmak istedi ve ben korkumdan Şefikasyonu bile duyamadım. 

Hasta olduğum ve ağrılara dayanmadığım gecelerde, çeşitli numaralarla beni çoğu defa rahatlatmaya çalıştı. Aslında 3 kişilikti şefikayla kurduğumuz hayaller. Ve çoğu defa bizi iyi hissettiren. Şimdi birbirimize sarılıp, bu acının geçmesini beraberce bekliyoruz. (sinirli olduğuna bakmayın aslında çok duygusaldır =) )

Uykuların bana sabahları vermediği gecelerde, hayata karşı hiç bir istisna yapmadan uyumaya devam eden biricik kızımı alkışlıyoruz. 

Tabi ki bir aşk tanesiyle aynı evde yaşamanın getirdiği ikinci mutluluk. Tek başına uyandığın sabahlarda kahvaltı bile yapmak istemezken, koşarak masanın başında "ben yicem sende ye" bakışları atarak tırmanması oluyor.

Sana alışma fikrinde bana yardım eden insan dahil olmak üzere, benim yeni yılım yine ne kadar kötü geçecek olursa olsun. Herkese sevdiklerinin yanında, mutlu ve asla ayrı kalmayacakları bir ömür ve yeni bir yıl diliyorum evrenden. 

Lütfen kedinize ve sevdiğiniz insana sahip çıkın, onları dinleyin ve birlikte ne yapılması gerekiyorsa yapın. Pişmanlıklar ile dolu yeni bir yıl daha yaşamayın. 

Sevin, sevilin kim ne derse desin insanı ayakta ve hayatta tutan en önemli şey aslında budur. Gerçekten sevdiğin bir insanın güvenini başka hiç bir yerde bulamazsın. 

Bugün gökyüzü dünyanın tüm kirini temizleyebilmek adına durmadan haykırışlar içinde ağlıyor. Ev sahipliği yaptığı insanlara büyük bir öfke kusuyor sanki. Bende gökyüzüyle birlikte tüm öfkemi, bugün yaşadığım şüphe ve huzursuzlukla dışa döküyorum. 

Yağmurun ve fırtınanın ortasında bağıra çağıra yürüdük bugün metrobüse. Erol ile şarkılar söylerken, Büşra ile kol kola koşuşturduk. Yollarımızın ayrılma zamanı geldiğinde, kendimi kararmış olan buz gibi caddeye bıraktım. Sıcacık otobüse binmek  yerine, içimde yaşadığım duygusal acımı bastırabilmek için göğsüm soğuktan daralıp, parmaklarımı hissetmeyecek hale gelene kadar yürüdüm. Yürüdükçe ben, yollar uzadı gözümde ve saatlerce aynı çizgi üzerinde ilerlemişim gibi durdu birden zaman. 

Yokuşun başına geldiğim de tüm karanlığın içinden, avrupa yakasının züppe ışıltısı kapladı etrafı. Sokaklarda ise kimse kalmamış herkes evine dönmüş, ailesiyle sıcacık çorbalarını içmeye başlamışlardı bile. 

Bugün nefreti tattı ruhum, oysa insan hayatta en çok sevdiği şeyden nasıl bu denli nefret edebilirdi. Bu kaybetme duygusu çok farklıydı, gözlerinde başkasının aşkını görmek. Başkasının ellerini tuttuğunu hissetmek. Belki fazlasıyla boştu kuruntularım, belki de fazlasıyla gerçek. Ne olursa olsun içime düşen bu yangın hepsinden çok farklıydı. Nefret ile yıkılmak arasında sıkışmıştım. 

Sonra anladım ki, artık onu görmek bana iyi gelmiyordu. Ne kadar uzak kalabilirsem o kadar kolay affederdim kendimi. Geçmişe dönmeme izin verseler, bir daha aynı okulu tercih etmezdim bile. Kim bilebilir ki sonuçta, sevdiğin kadar sevilmediğini anladığın andaki acıyı. 

İkimizi birden korumaya çalışırken giden ellerin, bir daha sevene ulaşmamasını...

"Bu akşam tüm öfkesini kendisinden çıkaranlar ve bir arayış içinde olanlara iyi uçuşlar diliyorum" 

Zihnim büyük bir boşluk, yürüdüğüm kadıköy sokaklarında kulağımda kulaklık insanları izliyorum. Algım fazlasıyla açık olmasına rağmen, yolumu kaybetmişcesine oradan oraya koşturuyorum. Şimdi bu halime bakıp, gülecek olan insanlar fazlasıyla benden uzak. Zihnimin boşluğuna oturttuğum "beni anlayabilen ve sohbetine doyamadığım" insanla ilerlemeye devam ediyorum.

Sonra bir kafeye oturup sıcak çikolata ile susuzluğumu ve enerjimi toplamaya çalışırken kitabıma gömülüyorum. Karakterlerin yanına 3. bir vizyondan olayları takip etmeye başlıyorum ve abimizin büyük cümlesi tüylerimi diken diken ediyor;

"Her uyuşturucudan tattım. Bağımlılıktan nefret ettim. Gitmemi ve terk etmemi engeller diye. Ne bir maddeye ne de bir insana bağlandım. Sırf bunu kendime kanıtlamak için eroin kullandım ve aşık oldum. İkisini de arkama bakmadan terk edip gittim."

Otobüse biniyorum en arkaya oturup yollardan geçerken çizgileri sayıyorum. Sanki hayattayım ama ruhum bedenimin dışında her hareketi anı anına gözlüyor gibi. Elim telefona gittikçe ulaşamayacağım insana, zihnimden mesajlar gönderiyorum. Zamanında yaşamış olduğum her anıyı senaryolaştırıp, yalnızlığımdan savurup atıyorum kendimi.

Evde yemek yerken, kalp atışlarımın hızı ve sıcaklık kurt adama dönüşmeye başladığımın habercisiyken gözlerimi hızlıca kırpıştırıyorum. Karşımda duran kimsenin, zihnimi okuyamayacağını bilmek sakinleşmeme yardımcı oluyor.

Telefon çaldıkça duymamazlıktan gelmeye devam ediyorum. 1 saat boyunca Şefika'ya kitlenip aramızda oluşan bağın konuşmamıza yardım etmesini dilerken hiç bir işe yaramadan doğruluyorum.

Limonlu çay ve Trileçe, tam bir lezzet şöleni oluştururken. Zihnimde susan insana inat dünya'yı değiştirecek sohbetime devam ediyorum. Herkesin kişiliği ve tüm hayatı bir deftere yazılı gözümün önünde canlanıp birden gidiyor. Daha iyi anlıyorum hareketlerini ve çirkince ağızlarından dökülen kelimeleri.

Biz kimdik? Aslında biz kimi istersek o olabilirdik. Bir an gelirdi dünyanın en iyi yazarı sendin ve insanlara sözcüklerinle yardım ederdin. Bir an gelir serseri bir insan olur ve sanki hiç acıtmayacakmış gibi kendini dövdürürdün. Çünkü ne zaman kendin olsan ;

"Sözlerinin sonu duyulmaz. Cümlelerin sonunu duymadıkları zamanda. Son kelimeleri değiştirir, kendi hayatının sonunu değiştirirdin."

Şimdi ise ölümsüzsün. Okyanuslardan geçer, dağları aşarsın. Şimdi ölümsüzsün çünkü "Mutsuzluğuna hiç bir çare aramadan, acının üstüne gittin." Çünkü kimse seni anlamazken farklı dünyanda, seni anlayabilen bir insanı kalbinde yaşatıp, yoluna devam edebildin...

 

 

 

"bunlardan sadece bir tanesi senden vazgeçmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi.

ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım.

bu yüzden ben de senden vazgeçtim."

(2 aydır geciken doğum günü hediyemi sonunda alacağım gün geldi. Haftalardır sokaklarda dona dona beklediğim tek şey. 2. senemde gene aynı hediyeyi alacak olsam da en çok ihtiyacım olan şeyin, şuan bu hediye olduğunu düşünmekten kendimi alamıyorum.)

Bugün "Baileysli kahvemizi" yudumlarken, radikal kararlar almak üzerine derin bir konuşmaya tutulduk. Gelecek 30 senemizi mutsuz mu geçirecektik, yoksa 1 sene daha mutsuzluğa kapılıp geri kalan hayatımızı rahatlık içinde mi yaşayacaktık. Bunun üzerine kız kıza kamp yapma fikrini ortaya attık. Sınavlardan sonra kafamızın boşaldığı bir döneme girerken vazgeçtiklerimizin, ve hayal kırıklıklarımızın geride kalacağını ümit ederek, küçük çaplı bir kamp planı hazırladık. 

Yolculuğumuza, yakın ve kolay bir parkurda başlayarak ilerlediği kadar ilerlemesini dileyerek huzur dolduk. Daha 20li yaşlarımızdaydık ve hayatı oturduğumuz masadan izlemek yerine, sandalyeden popomuzu kaldırarak küçük bir adım attık. 

Bunun yanında gerçek mesleğimizin yanında bizi daha mutlu edecek, yedek "hobi mesleği" arayışına girerken. 2. Üniversite planına attık kendimizi. Ben yazılarımı daha evrensel bir hale getirebilmek için, daha çok yeraltı edebiyatına ilgim olduğundan şuan "Sosyoloji ve Felsefe" arasında gidip geliyorum. Sonuçta psikolojik bilinçsel bir deneyim her açıdan insanı geliştirebilir. 

Aylar sonra ilk defa anlaşılmak için karşımda duran canımın içi olan insana, yaşadığım dinginlik döneminin bana kattığı deneyimlerle yardımcı olabildiğimi hissettim. Kendimi artık daha iyi tanımaya başladığımı, her kelimem de yeniden keşfettim. 

Sevdiğim insana inanmaktan vazgeçmiş olsam da bu süreçte, aslında sevgimde bir azalma hissedememek beni paramparça etmeye devam ediyordu. Çünkü vazgeçmemin tek sebebi, bensiz daha mutlu olabildiğini görmekti ve buna daha fazla müdahale edemezdim. Bende kendi yoluma ve inandığım her şey adına yeniden mutlu olmak için sonuna kadar çabalamalıydım. 

Son 3 gündür sessizliğimi korumaya devam ediyorum ve edeceğime de inanıyorum. Yakınımda olan birtaneciklerim sessizliğimin içinde boğulup gitmemden endişe etse de. Bir düşer bin kalkarım diyorum...

Belki eğitim hayatımda başarılı bir insan olamayacağım, kendimi idare edebilecek kadar yol alacağım ama inanıyorum ki başarılı olan herkesten bin kat daha donanımla geçeceğim bu hayat yolundan. Bilim olduğu kadar sanatta olacak her zaman yüreğimde ve kendimi geliştirmekten asla vazgeçmeyeceğim. Çok sevdiğim bir ablamın da dediği gibi "Hayallerimi insanlara değil, artık olaylara bağlayacağım ki gülüşler beni terk ettiğinde şimdi olduğum gibi bir daha asla düşmeyeyim."

Şimdi sizde önünüze bir defter açın ve en başa "Ben Kimim" diye yazın, aylar hatta yıllar sürsün yine de, yaptıklarınızı, yapacaklarınızı, kırıklarınızı, mutluluklarınızı; kısacası kendinizle doldurun tüm sayfaları. Hayatta bir şeyler için çabalamaktan asla korkmayın, çabanızın karşılığını alamadığınız zamanlarda hayattan koptuğunuzu hissederseniz, işte o zaman da acı çekmekten asla korkmayın. Çünkü sizi en iyi anlayan yine kendinizsiniz ve kendinizi dinlemekten asla vazgeçmeyin...

"Sınıfımızın matrak grubu; Salvo, ben, İrem, Sena ve Nesli Türk-Alman kitapevinin medar-ı iftiharlarıyız."

Almanya maceramıza, Türkiye'den başladık bir kaç hafta önce hep beraber. Ne kadar hızlı o kadar yakın, gidişimiz bekler bizleri.

Şu aralar düşündüğüm tek şey, Şefika'yı Almanya'ya nasıl götürecek olmam. Ne onla ne de onsuz yapamayışım çoğu kez. Çünkü o benim birtanecik kızım ve ben onsuz uzaklarda kalmaya dayanamam. Belki Nesli evlenmezse, hep birlikte eve çıkarız Münih'te ve şefikacığım da bizimle ömür boyu mutlu yaşar.

Lisans tamamlamak için başvurmak istediğim 2,3 okul varken. Okulda bırakmak istemediğim canım hocama yine de danışmadan yapamayacağım sanırım. Bakalım o bu olaya onay verecek mi? Tabi birde şu lanet sınavda kurumu yüksek geçmem gerektiği gerçeği. Aynı zamanda tercümanlık yapabilmek içinde, sınava gireceğim ki almanca yazışmaları yapabileyim.

Şimdi ise Taksim'in renkli insanlarına gelelim. Binlerce kültürün bir arada olduğu küçük bir ülke sanki. Bende anılarımın üzerine perde çekebilmek adına yeni bir yol denemeye başlıyorum. Gittiğimiz, gördüğümüz, heyecanlandığımız, üzüldüğümüz ve nefret ettiğimiz ne kadar yer varsa tek tek gidiyorum. Nerede ne yaşanmışsa bir fotoğraf karesi yakalıyorum. Birlikte geçen zamanlarımız makinemde birikince hepsini bastıracağım, arkalarına nerede ne yaşadıysak bir bir not alacağım. Her bir karede onu son bir kez daha seveceğim ve birer birer yırtacağım bütün anıları. Gerçi bunu yapacağımı söylediğim bir iki kişi de "Bunları yapacak kadar bile severken nasıl sileceksin, sevme bu kadar" dese de, daha ne kadar acır ki can.

Denemekten zarar gelmez ve bir gün belki bütün siyahlar beyaza çalar hayatı. Işık çarpar üzerine ve tüm renklerim yeniden etrafa saçılır...

2 yıl önce bugün canımdan çok sevdiğim, yıllarca annem ile babamı göremezken her anımda yanımda olan insanı kaybettim. Son günlerini baş ucunda geçirememişliğin getirdiği burukluğu yaşarım hala. Oysa o, ben ne zaman hasta olsam yanımda olamasa bile telefon ile arar iyi olduğumu bilmek isterdi.

Aramadığım zaman küserdi, ama anlık kırgınlıkları görür görmez beni yüzünde güller açardı. Arada bilmediğimi unutur ve Çerkesce bir şeyler mırıldanır, anlamam için bir iki saniye susar beklerdi. Bende inatmış gibi, kızdıklarında duymayayım diye öğrenmemek için elimden geleni yapardım.

Her gün sabahın 5 inde uyanır sırtımda kocaman çanta, yarı uykulu gözlerle giderdim yanına. Uyanır uyanmaz anneanneme "Sucuk pişir benim kızıma" diye bağırırdı yataktan. Kendisi de çok severdi ama yine kıyamaz en çok bana verirdi. Her gün okula götürürdü beni ve ben her çıkışta, utanarak altıma yaptığımı gizlemeye çalışırken; her şeyin farkında olduğundan bir haber yürürdüm yolda.

Babam hasta olduğu zamanlarda, aylarca yanlarında kaldığım günlerden birinde. Arka balkona çıkmış karanlıkta oturup annemin gelmesini beklerken yanıma gelip "Ne yapıyorsun sen burada" demişti. Annemi beklediğimi söylediğimde uykum gelene kadar balkonda benle oturup beklemiş bir yandan bulmaca çözmüştü.

Üzgün olduğum zamanlarda ıslık çalan bir sesle, "devirme o gözlerini öyle psejeji seni" derdi. Ah güzel adam, babamdan öte, canımın içi, beni bugünlere getiren insan bugün seni daha da çok özledim. Umarım mutlusundur, iyisindir.

Ve bu yazımı okuyorsan canım dedem, bu gece lütfen rüyama gel sana anlatacağım çok şey var...

"Dolambaçlı, rüzgarlı çalılıkların ardında
Yeşilliklerde yuvarlanır düşerdik.
Bir huysuzluğun vardı, benim kıskançlığım gibi
Fazla sıcak, fazla doyumsuz.
Beni nasıl terk edebildin?
Sana sahip olmaya ihtiyacım olduğunda

Senden nefret ettim, ama seni sevdim de 

Gecede kötü rüyalar 

Kavgayı kaybedeceğimi söylediler 

Uğultulu tepelerimi ardımda bırakıp 

Oh bu kararıyor, yalnızlaşıyor 

Senin diğer tarafında 

Çok özledim, yerimi buldum 

Sensiz düşüyorum 

Aşka geri döndüm, zalim Heathcliff 

Benim tek rüyam, tek sahibim 

... "

Saçma sapan çevirilerin en güzeli, şu aralar dinlediğim tek şarkı.

Birini silmeniz gerektiğinde ruhunuz kanaya kanaya yapacaksınız. Tek bir kelimenize bile değer vermeyen bir insanı nasıl hayatınızda tutmaya devam edebilirsiniz ki. Terk edilmeyi hak ettiyseniz hak etmişsinizdir ve buna isyan etmeye de yüzünüz olamaz. Zaten biri gitmişse sizden, sizi yeterince tanımamış ve yeterince sevmemiştir. Gerçekte şudur; kimse sizi kendinden daha çok sevememiştir ve önemli olanda insanın önce kendini sevmesidir ki karşısındaki insanı sevebilsin.

Hayatınıza giren ve çıkan her kişi de ayrı ayrı özeldir aslında. Hepsi size apayrı bir acı ve apayrı ders verir. Acı çekmek bir kaçış değil, düşlerine inanmaktır, böylece gerçekleşmeyen her düş acıyla yeni bir umut getirir. 

Mesela yağmurlu havaları sevmez bir çok insan, ben ise yağmuru ve sisli havaları daha olumlu bulurum. Çünkü siyahın zıttı her zaman beyazdır. 

Teoman'ın da dediği gibi;

"Aynaya bakmam 

Kendimi bilmem 

Hayat acıtınca 

Dünyayı sevmem 

Ne yazık ki tek tabanca 

Serseri doğdum 

Serseri öleceğim..."

Her zaman kapıları kapar ardımıza bakar üzülürüz. Sonuna kadar üzülmek önemlidir, dibinde kalacak bir damla bile bulamayacağınız noktaya kadar. 

Sadece kendinizi sevince, onu daha çok sevecek olmanızdan asla korkmayın. Bırakın bu gerçeği sadece siz bilin uzaktan da olsa sevmek, insanı asla pişman etmez...

Ve son olarak;

"sarhoş olsak ya, 

kimiz unutsak ya,bulut olup iç içe 

bardaktan boşalsak ya sarhoş olsak ya 

tek vücut olsak ya 

yüksek doz aşk alıp burda mutlu ölsek ya 

yıllar önceydi, 

çok da güzeldi şimdi düşününce 

benimsin demiştim 

ben de senin 

renkli rüyalar otelinde 

kapıları çalmıştım 

cevapsız savrulmaya 

hiç atmayan kalpleriyle insanlara 

ama sen farklısın 

dedim,dedin ki sense 

'dikkat et sadığımdır sadece 

KENDİME!' "

Karınca ezilse ağlamaya başlıyorum ve ne zaman çiçek açsa dünyalar benim oluyor. Dünya'yı bu kadar görmemeli belki de. Bu kadar kırılgan düşünmemeli. Oysa ki ben buyum, kendim olmayı seven ve yürürken farkında olmadan saçları yay gibi zıplayıp duran kız. Sonra soruyorum kendime, evren beni neden böyle yarattı. Ben böyle olmaktan kaçmak istemiyorum ancak yüreğime su serpecek bir cevapta bulamıyorum baştan sona. Sonra yardıma ihtiyacı olan ve hayata dört elle tutunan insanlar gelince gözümün önüne, kendime kızıyorum sadece. Ama napalım bu dünya da doğmuşum bende ve benimde içimde kendime ait bir dünyam var sevdiklerimle süslü.

Her annenin çocuğuna dediği gibi benimki de bana "Sen farklısın, özelsin" diyerek büyüttü beni. Çocukluğumdan beridir hep yardım etmek istedim dünyaya çoğu zaman ellerim yetmedi, kendi dünyama kaçtım. Ne zaman acı çeksem yazılara sığındım. En büyük hayalim de doktor olabilmekti bu hayatta; düşünsenize bir insanın gelip sizden yardım istemesi ve onu hayata bağlayacak sağlığı verebilmek. Tabi her şey sağlık derken, insanı hayata bağlayan tek şey olmadığını da unutmamak lazım. Sohbet etmek, az ama öz dostluklar kurmak mesela. Bir insanın hayatını iyi yönde değiştirebilmek, ne kadar da özel. Ne yazık ki hayatına güzellikler katamadığım için kaybettiğim birileri de var. Fazlaca yorgun düşürdüğüm, kendi dünyama çekip mutlu etmek istediğim ama yanlış olduğunu göremediğim. Ne yazık...

Bu yüzdendir yaralanışlarım, unutamayışlarım. Yaşanacak onca güzel şey varken, bir çırpıda mahvedişlerim. Genelde anlayanlar beni giderler benden, mesela yıllar önce daha 5, 6 yaşlarında bir çocukken her gün saatlerce konuştuğum köpeğim Jessy gibi, her zaman dinlerdi beni ve ne zaman hasta olsa geceleri gözlerime uykular haram olurdu. Sonra ayıcığım Pıtırcık Osman gibi köşede kokusu sinmiş dururken anıların canımı yakmasından korkarken bakan ve kayıp giden ruhu gibi. İçimde yaşatmaktan asla sıkılmadığım ancak, kalbimi uzaklara bir köşeye bırakırken giden çocuk ruhum gibi. Aslında küçük bir detay belki de ama benim dünyamı kocaman bir mutluluk çemberine alabilen birileri.

Ancak dünya benden hep başka biri olmamı bekledi. Acılarla kalınlaşan duvarlarımın içinde kaybolmamı bekledi. Evet şuan fazlasıyla kayboldum belki ama ne kadar acısa da gülümseyi unutmadım hayata. Kim olursa olsun, insanları çok severim ama çoğu zaman anlayamazlar beni. Zaten anlayanlar da benden uzakta şimdi. Tüm kayboluşumun tek sebebi.

Ne zaman sussam, kaybetmekten ve incitmekten korktuğum içindi aslında. Sonra binlerce kelimeye sığındı yüreğim, binlerce kağıt. Şimdi buradayım, aslında herkesin düşündüğünden daha güçlüyüm hayata karşı. Sadece aldırış etmekten çekiniyorum, belli etmekten.

Ruh güzeldir mesela, ruhunu beslemeyi seven insanları arar gözlerim. Aslında insanlar çirkin menfaatleri altında güzel bir ruh saklar. Bazıları gücünden olacağını düşündükçe gizlemeye iter kendini. Dünyada belki böyle insanlar daha çok kazanır. Ancak biz acı çekmeyi bilenler, mutluluğun derin anlamlarını daha gerçek kılarız.

Benim gerçeğim de her zaman düşlerimdi ve hayat bir şekilde son bulacaksa, lütfen bu sefer benden daha da uzaklaş ve o gün sakın ağlama.

Ve yaşamaktan asla vazgeçmeyeceğiz,